Τελικά, τα επώδυνα μέτρα ανακοινώθηκαν.Το πόσο επώδυνα μέτρα είναι συνολικά είναι σχετικό.Οι μεν λένε ότι τα μέτρα είναι επαχθέστατα, οι δε ότι δεν είναι καν επαρκή και θα πρεπει να ληφθούν στη συνέχεια νέα, αν δεν ευωδώσουν τα παρόντα.Η πλειοψηφία του κόσμου όμως τα θεωρεί δυσβάστακτα.Σε μεγάλο βαθμό έτσι είναι.Η μέση ελληνική οικογένεια,ο μέσος μισθωτός, επιβαρύνεται αρκετά.Ουσιαστικά μειώνεται η αγοραστική δύναμη ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού.Αυτό σημαίνει ότι αν δεν δημιουργηθούν γρήγορα οι απαραίτητες εκείνες δομές που θα επανεκκινήσουν την παραγωγικότητα της χώρας θα καταλήξουμε να αποτελούμε μια μηχανή χωρίς λάδι στα γρανάζια.
Αυτή τη στιγμή αρεσκόμαστε στο να αποδοκιμάζουμε τα μέτρα και να λέμε πόσο χάλια θα ζήσουμε απο δω και πέρα.Αρεσκόμαστε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο και να θέτουμε εαυτούς εκτός ευθυνών.Λες και δε συνέβαλε καθένας απο εμάς στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης.Ο καθένας απο εμάς-και αναφέρομαι στα άτομα άνω των 18 ετών-έβαλε το λιθαράκι του.Ο καθένας απο εμάς επιθυμούσε να μπεί στο δημόσιο και επιδίωκε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να επωφεληθεί απο τον εκάστοτε βουλευτή της περιοχής του.Η γιγάντωση του δημόσιου τομέα αντανακλά και τη γιγάντωση του πελατειακού συστήματος στην πολιτική μας ζωή.
Το ξερίζωμα του δημόσιου τομέα που επιβάρυνε τόοσα και τόοσα χρόνια τον τόπο κρίνεται πλέον επιτακτικότερο απο κάθε άλλη φορά.Η τωρινή κυβέρνηση λόγω των περιστάσεων πήρε την αποφαση να το κάνει.Φυσικά, αν δεν είχαν φτάσει τα πράματα μέχρι εδώ η κατασταση δε θα άλλαζε δραματικά.Απλά θα προσαρμοζόταν στα δεδομένα της νέας κυβέρνησης.Όπως γίνεται κάθε φορά.Ο φόβος του πολιτικού κόστους δεν επέτρεψε τις απαραίτητες,βαθιές τομές και μεταρρυθμίσεις.Κάτι τέτοιο παραδέχτηκε πρόσφατα και ο Σημίτης με άρθρο του στην Καθημερινή.Και μέσα απο αυτό προσπαθεί να φανεί άμοιρος ευθυνών κι αυτός, ενώ και επι πρωθυπουργίας του εξακολούθσε η ίδια κατάσταση.
Δεν θέλω να κατηγορήσω τον Σημίτη συγκεκριμένα.Άλλωστε όπως προείπα ,όλοι εχουμε μερίδιο ευθύνης για αυτή την κατάσταση.Η γενιά μας,δυτυχώς,και αν δεν προσέξουμε και οι επόμενες, θα πληρώσουμε το μάρμαρο...Θα δουλεύουμε μια ζωή και η ανταμοιβή μετά απο 35-40 χρόνια εργασίας θα είναι ένα απλό επίδομα...Το σημαντικό είναι όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι μας δίνεται μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξουμε νοοτροπία, να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις περιστάσεις και να μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα,σερβοροσμένα στο πιάτο.Χρειαζόμαστε γενικά ένα format στο λογισμικό της νοοτροπίας μας.Αν ο καθένας προσπαθήσει να είναι δημιουργικός και να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο θα μπορέσουμε να βγούμε μια ώρα νωρίτερα απο το τέλμα το οποίο οδηγηθήκαμε.Και κλείνω με μια φράση απο ένα άσμα του Σολωμού που άκουσα και θεωρώ ότι συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω: «...στο χάσμα που άνοιξε ο σεισμός, ευθύς φυτρώνουν άνθη..».Αισιοδοξείτε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου