«Αισιοδοξείτε...».Κάπως έτσι ήθελα να πιστεύω.Και όπως συμβαίνει με κάθε είδους πίστη, έρχεται η στιγμή που κι αυτή κλονίζεται και δοκιμάζεται.Αφορμή,για αυτή τη σκέψη αποτελεί η παρωδία των τελευταίων ημερών.Ο θάνατος τεσσάρων αθώων ανθρώπων, μια μαζικότατη διαδήλωση ενός λαού αγανακτισμένου και η ίδια παράσταση στο θέατρο της πολιτικής που έλαβε χώρα χθες.
Το κλίμα ήταν βαρύ αλλά έγινε ασήκωτο με τη δολοφονία αυτών των αθώων ανθρώπων στην τράπεζα Marfin της Σταδίου. Ο κόσμος έχει εκφράσει με πάρα πολλούς τρόπους την αγανάκτηση του, τη συμπόνοια του και τα συλλυπητήριά του προς τις οικογένειες των θυμάτων.Εντύπωση όμως μου έκανε η συγγνώμη που αρκετοί ανώνυμοι διαδηλωτές ζητούν απο τα θύματα, καθώς,όπως οι ίδιοι λένε,150.000 κόσμος δεν μπόρεσε να τους προστατέψει.Ας είναι το τελευταίο αθώο αίμα που χύνεται...
Το κερασάκι στην τούρτα αποτέλεσε η συζήτηση στη Βουλή για τα έκτακτα μέτρα που ήθελε να περάσει η κυβέρνηση προκειμένου να δείξουμε στους ευρωπαίους εταίρους μας ότι πιάνει τόπο η βοήθεια που θα μας δώσουν,τα 110 δις ευρώ.Αν η Μπακογιάννη μετά τη διαγραφή της είπε κάτι σωστό, αυτό είναι ότι στη ΝΔ δεν άλλαξε τίποτα σε σχέση με τη νοοτροπία της.Θεώρησε δηλαδή η Ντόρα,η μικρή εξερευνήτρια, πως η νείλα-Καραμανλή θα οδηγούσε σε αλλαγή νοοτροπίας του κόμματος.Φευ...Εγώ λοιπόν θα συμφωνήσω σε αυτό και θα προσθέσω ότι,κρίνοντας απο τη συζήτηση που παρακολούθησα-ολόκληρη-πείστηκα ότι δεν έχουν αλλάξει νοοτροπία όλα τα κόματα.Είναι μύωπες.Δε βλέπουν καθαρά.
Υποτίθεται ότι εχθές κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα ψήφιζαν απο κοινού τα μέτρα για να δείξουν σύμπνοια στην εφαρμογή των μέτρων και να συμβάλλουν στην ομαλοποίση του γενικότερου κλίματος.Αντ’αυτού, έπεσαν διαγραφές,εκτυλίχθηκαν μικροκομματικά παιχνίδια και το νομόσχέδιο πήρε μόνο 172 ψηφαλάκια και πέρασε ασθμαίνοντας.Σήμερα,δε νομίζω να υπάρχει άνθρωπος σε αυτή την ήπειρο που να πιστευει ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει με αυτόν τον μηχανισμό στήριξης.Ήδη έχουν αρχίσει οι κουβέντες για αναδιάρθρωση χρέους-μερική χρεοκοπία δηλαδή-και το κλίμα σε αγορές και πολιτικές ηγεσίες είναι βαρύ.Γενικότερα προωθείται μια τάση ότι η ελληνική κρίση αποτελεί την αρχή μιας νέας κρίσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Έτσι λοιπόν διαφαίνονται δύσκολες μέρες για όλους μας.Δοκιμάζεται συνεχώς η πίστη μας ότι τα πράματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο.Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι πώς θα γίνει αυτό.Μέσα απο επανασταση της εργατιάς-όπως λένε και οι σύντοφοι του Περισού-?Μέσα απο σκληρά μέτρα που θα οδηγήσουν στην αφαίμαξη των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων?Τα μέτρα αυτά,πιστευω ήδη αρχίζουν να κρίνονται ανεπαρκή,ίσως γιατί ο κόσμος δεν έχει υπομονή.Και καλά κάνει.Δε θα υπομείνει, όταν του ζητηθεί να τρώει ελιές και ψωμί για μια τριετία μέχρι να αποδώσει το πρόγραμμα.Δεν θα αντέξει.Και το κοινωνικό ξέσπασμα θα είναι δυνατό.Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση,τόσο σε ιδέες, όσο και σε πολιτικά κόμματα και έμψυχο δυναμικό.Χάσαμε την ψυχραιμία μας, αλλά ας μη χάσουμε την ελπίδα μας,γιατί αυτή θα μας θρέφει,όπως και σε πολλές δύσκολες στιγμές άλλωτε....Οπότε...αισιοδοξείτε!
